Een onderzoek van inspecteur Canardo
Sokal
Uitg. Casterman; 48 pl.; kleur; harde kaft.

"Als je de waarheid vertelt, noemen ze je een pessimist," zei Benoît Sokal ooit in dit blad. Van een optimistische kijk op de wereld kan de Belg inderdaad niet beschuldigd worden. Zijn strips gaan over de dolende ziel, de mens die zijn eigen ondergang kiest, het uitzichtloos bestaan, de zucht naar vergetelheid, de alcohol, de onbeantwoorde liefde en het onvermogen lief te hebben. Toch verstaat de auteur de kunst om zijn strips niet zwaar op de hand te laten worden. Hij bundelt namelijk al zijn geliefde thema's in één hoofdfiguur: een cynische en drankzuchtige eend, Canardo.

Canardo is het onechte kindje van Philip Marlowe en Donald Duck. Een aan lager wal geraakte detective, die de wereld om zich heen kapot ziet gaan en zichzelf daardoor alleen maar verder in de goot vol weggevloeide whiskey probeert onder te dompelen. De perfecte anti-held die het zelf vertikt anti-held te zijn, in avonturen met tegenstanders die hij niet aankan, en die dan ook bijna altijd slecht aflopen. Gelukkig beschikt Canardo over een gezonde dosis humor om zichzelf staande te houden. Als zijn geliefde omkomt in een brand, baalt hij dat zijn sigaretten binnen zijn blijven liggen. Maar ondertussen huilt zijn hart. En ondanks zijn macho-gedrag, zit dat op de goede plaats, zoals het een kind van Marlowe en Duck betaamt.

Sokal begon zijn verhalen over Canardo in het maandblad (A Suivre). Aanvankelijk was de eend nog een inspecteur op een gewone boerderij, waar hij als een soort Kobe de Koe-avant la lettre onderzoeken deed. Maar al snel veranderde de boerderij in een geheel eigen universum en verplaatste Canardo's stamkroeg zich van het erf naar de grote boze dierenstad. De avonturen van Canardo zijn geen avonturen in de klassieke zin des woords. Hoewel Sokal duidelijk geinspireerd is door de film noir, probeen hij niet alleen psychologische policiers op papier te zetten. Zijn albums zijn een mengeling van alle clichés die de film noir kenmerken: getourmenteerde figuren, bikkelharde schoonheidsprinsessen, overdreven machogedrag, de eeuwige sigaret in de snavel en onvergetelijke one-liners als: "Ze heeft nooit bestaan. En ik, ik ben een held." Maar De onderzoeken van inspecteur Canardo zijn meer dan dat. Sokal weet met zijn grauwe gevoel voor humor in iedere gruwelijke situatie het absurde te tonen. Helaas zijn de laatste albums van Canardo wat lichter van toon dan de meesterlijke pareltjes van zwaarmoedigheid die Sokal aanvankelijk maakte. Maar nog steeds staan ze garant voor de nodige lachsalvo's en een onprettig gevoel in je onderbuik, dat maakt dat je geen twee strips van Sokal achter elkaar leest.
Hans van Soest

Verschenen bij uitgeverij Casterman: Van nietsdoen krijg je dorst, Moord in de berm, Het teken van Raspoeán, De zachtte dood, De roes van het bloed, Amoxonië, De witte cadillac, Het verzwolgen eiland, Het kanaal van de angst, De goot der wanhoop.