|
De Ethiopiërs Waaraan moet een strip voldoen om de titel 'strip van de eeuw' waardig
te zijn? Gezien de reacties van de lezers van ZozoLala lijkt vooral
de impact bij eerste lezing bepalend. Inderdaad is het een wezenlijk
criterium, maar weinig selectief. Het belang van een boodschap wordt
immers in hoge mate bepaald door de gemoedsgesteldheid en/of de toegankelijkheid
van de ontvanger. Niet voor niets laten juist strips uit onze kinderjaren
dikwijls een onuitwisbare indruk achter. Net zo onuitwisbaar als de
eerste vrijpartij die in veel gevallen toch een wat onhandig gestuntel
is geweest. Behalve de achtergelaten indruk zijn ook de zeggingskracht
van de tekeningen, de diepgang van de vertelling, de kwaliteit van het
scenario en de toegevoegde waarde voor het medium, belangrijke criteria.
Er zijn deze eeuw talloze goede strips gemaakt, er bestaan veel fantastische
strips en er zijn een aantal stripverhalen gemaakt die we tot de wereldstripliteratuur
kunnen rekenen. De Ethiopiërs van Hugo Pratt is daar een van. De Ethiopiërs is een verhaal uit de reeks avonturen van Corto
Maltese, geschreven en getekend door een man die een deel van zijn jeugd
doorbracht in de Noord-Afrikaanse koloniën van Italië (ruwweg
het gedeelte waar nu Somalië en Eritrea liggen). Zijn ervaringen
op dit continent zijn duidelijk terug te vinden in de benadering van
zijn personages, de locaties van de handeling en de keuze van zijn onderwerpen.
Nergens zijn echter de wortels van zijn bestaan zozichtbaar in zijn
werk als in De Ethiopiërs. Corto Maltese is in Noord-Afrika beland en ontmoet daar de kameeldrijver
Cush. Die ontmoeting en de gezamenlijke bekentenissen van beide mannen
maken het verhaal tot een van de hoogtepunten van de 20e-eeuwse strip.
De tegenstellingen tussen de anarchistische wereldburger en de rigide
reactionair zijn de tegenstellingen in het karakter van de auteur, een
romanticus in een gereglementeerd tijdsgewricht. Juist doordat de hoofdrolspelers
in het verhaal een deel van de persoonlijkheid van hun schepper verbeelden,
zijn hun karakters genuanceerd en hun handelingen op een logische manier
onvoorspelbaar. Ze veroordelen elkaars levenswijze zonder dat het hun
bijna onwillige affectie vermindert. In tegenstelling tot het soms mallotige
getortel tussen Corto Maltese en zijn vaste tegenspeler Raspoetin, zinderen
hun gesprekken van de ingehouden emoties. Dit alles wordt verbeeld in
strakke lijnen met op de achtergrond slechts de leegte van de woestijn.
De hele vormgeving staat in dienst van de confrontatie tussen de twee
karakters. Met De Ethiopiërs bewijst Pratt dat de strip geen beperkingen
kent in het weergeven van wat de mens bezielt en bezig houdt. Alleen
al daarom is het verhaal eeuwige eerste. |
||