Ibicus
Rabaté
Uitg. Oog & Blik; 4 delen; zwart-wit; slappe kaft

De verwarring was vooraf te voorspellen. Pascal Rabaté baseerde zijn stripvierluik Ibicus op de gelijknamige schelmenroman van Alexis Tolstoï, en dus denkt de helft van de kopers van Rabatés strip een bewerking van die ‘andere' Tolstoï (Leo) mee te pikken. Mooi niet dus.

Niet dat het er uiteindelijk veel toe doet. Alexis Tolstoï schreef zijn roman aanvankelijk als een verdediging van de Russische revolutie; Rabaté negeert simpelweg Tolstoïs ideologische donderslagen en concentreert zich op de dynamiek en de tijdgeest van zijn boek. In plaats van een glorieus revolutionair verhaal biedt Rabaté een messcherp portret van een opportunistische Elckerlyk die elk houvast ontbeert. Zijn expressionistische beeldtaal plaatst de lezer genadeloos op dezelfde cake-walk als zijn onfortuinlijke hoofdpersoon.
Bijzonder aan de Nederlandse vertaling van Ibicus is dat deze is verschenen op een fors kleiner boekformaat dan dat van het Franse origineel en met een sepia steunkleur in plaats van in zwart-wit. Een gedurfde keuze die opvallend goed uitpakt. Het concentreert Rabatés hoekige beelden en doet zijn razende versie van Ibicus des te harder aankomen. Dat Alexis geen Leo heet, daar maalt nog voor het einde van het eerste hoofdstuk van Ibicus geen lezer meer om.
Toon Dohmen