De torens van Schemerwoude
Hermann
Uitg. Arboris; kleur; slappe kaft/ harde kaft.

Met dank aan de schepper en Greg is Hermann uitgegroeid tot een van de grote stripmakers van het Europese continent. Aanvankelijk ontwikkelde hij zich vooral tekentechnisch en liet hij zich leiden door de scenario's van Greg. Eenmaal vertrouwd met de tekenpen, wilde Hermann zich niet meer neerleggen bij het verbeelden van andermans gedachten alleen. Een niet onbelangrijke rol daarbij speelde dat de tekenaar er zeer uitgesproken meningen op na houdt. Nuanceringen zijn bij hem vaak een vorm van zwakheid en dienen zoveel mogelijk vermeden worden. De scenario's die hij zelf begint te schrijven zijn bijna zonder uitzondering een verbeelding van zijn opvattingen. Zijn eerste stappen op dit gebied resulteerden in de serie Jeremiah. In een niet al te verre toekomst heerst het recht van de sterkste en etaleert de mens zijn slechtste eigenschappen. Het is duidelijk: Hermann heeft weinig vertrouwen in de mensheid.

Toch biedt Jeremiah Hermann niet de optimale gelegenheid om zijn wereldbeeld te etaleren. De torens van Schemerwoude blijkt wel het ideale medium. De Middeleeuwen zijn Hermanns tijdperk. Het is een rauw tijdperk, waarin overbodige sentimenten fataal kunnen zijn en spiritualiteit en aardsheid hand in hand gaan. Het is de wereld van Hermann. In De torens van Schemerwoude vertelt Hermann verhalen uit een wereld die de zijne is, en in die zin is het een autobiografische strip. Dat maakt de serie bijzonder. Hoewel de plots niet altijd even sterk zijn, hebben de verhalen steeds een extra lading omdat ze een verbeelding zijn van Hermanns nauwelijks bedwongen emoties. Alles is heftiger, intenser, wreder. Juist een strip over de Middeleeuwen wint daarmee aan de kracht. Een vergelijkbare strip als De gezellen van de schemering is een schitterend juweeltje, maar legt het nadrukkelijk af tegen de rauwe indrukwekkendheid van deze ongepolijste edelsteen. Zoals Hermann het tijdperk schildert, ziet het er niet uit. Zo is het. En zo is Hermann ook. In het laatste deel sterft de hoofdpersoon Aymar. Niet toevallig heeft Hermann op dat moment blijkbaar alles gezegd. Het heden eist de aandacht op. Hermann vond op de Balkan nieuwe Middeleeuwen (getuige zijn destijds in 1995 net verschenen stripaanklacht Sarajevo Tango, red.).
Jef Nieuwenhuis

De torens van Schemerwoude: Babette, Eloise van Grimbergen, Germain, Reinhardt, Alda, Sigurd, William, de Seldsjoek, Khaled en Olivier.