Poetsen bakken in de boomgaard van opa

De geïdealiseerde jeugdherinneringen van Erik de Graaf

Zelden werd een debuut zo lovend onthaald als dat van de tweeënveertigjarige grafisch vormgever Erik de Graaf. In zijn eersteling Verbleekte herinneringen blikt hij terug op een veilige jeugd in Vlaardingen, waar hij nog steeds woont. In een setting die nostalgisch verlangen oproept naar de jaren zestig, waar het leven nog overzichtelijk en helder was, beleeft de jonge Erik een drietal bescheiden avonturen. Maar meer nog dan de idylle van een jeugd gevuld met niets anders dan onbezorgdheid en kattekwaad, valt De Graafs volwassen stijl op. Wie niet beter wist zou denken dat het een vertaling betreft van een bekende auteur uit de stal van de Canadese uitgeverij Drawn & Quarterly. Hier is namelijk een tekenaar aan het werk die exact weet hoe hij zijn verhaal wil vormgeven, althans, die indruk wekt hij. Veel close-ups, een robuuste, maar toch zwierige lijnvoering, overzichtelijk gecomponeerde pagina-layout en een slim gebruik van steunkleur maken Verbleekte herinneringen een lust voor het oog. De auteur zelf werd aangenaam verrast door alle positieve reacties en gelooft eigenlijk nog steeds niet dat het allemaal zo snel is gegaan:

"Ik ben begonnen met Verbleekte herinneringen als een soort therapie. Ongeveer vijf jaar geleden had ik een zware depressie en zat ik een half jaar thuis. Om wat afleiding te hebben van de negatieve gedachtenspiraal waarin ik toen zat, ging ik tekenen. Mijn hele leven teken en schilder ik al portretten, landschappen en stillevens, maar gek genoeg had ik me nooit aan strips gewaagd, terwijl ik al wel vrij veel strips had gelezen. In mijn achterhoofd had ik wel het idee dat ik dat altijd nog een keer wilde doen, maar omdat ik nogal hoge eisen stel aan wat ik als vormgever maak, dacht ik dat ik nooit een goede strip zou kunnen maken. Maar het beviel ontzettend goed en gaandeweg kreeg ik de smaak te pakken."