Manu Larcenet: Zullen we de behandeling maar stoppen?

Hij lijkt in veel opzichten op zijn maatje Lewis Trondheim. Hij is dwars, eenzelvig, veelzijdig, buitengewoon productief en hij heeft een hekel aan interviews. Eén belangrijk verschil: Manu Larcenet (1969) tekent wél realistische strips. Het eerste deel van zijn De dagelijkse worsteling - afgelopen januari winnaar van de prestigieuze albumprijs van het stripfestival in Angoulême - verschijnt dit najaar in het Nederlands.

- ‘Als u nu, na acht jaar therapie, mijn huidige staat zou moeten omschrijven. Hoe zou u dat dan doen?'

- ‘Nou, als therapeut waak ik er natuurlijk voor om mijn patiënten tot hun problemen te reduceren. Maar ik zou zeggen... Naar mijn mening vertoont u obsessief gedrag en lijdt u aan verschillende neuroses.'

De psychiater van de hoofdpersoon van De dagelijkse worsteling draait er niet omheen. Misschien is het niet het beste moment om de therapie te stoppen. Toch blijft hoofdpersoon Marco Louis bij zijn besluit. Hij gaat breken met zijn oude gewoontes. Na de zoveelste buitenlandse reportage als fotograaf neemt hij een sabbatical van onbepaalde tijd. Hij verruilt de grotestadshectiek van Parijs voor de rust van een vrijstaand huisje op het platteland. En hij stopt met therapie.