De jazzy virtuositeit van Philip Paquet

Met Yume slaat de jonge Vlaming Philip Paquet een nieuwe weg in. Waren zijn vorige twee albums bovenal een ode aan zijn grote liefde de jazzmuziek, het onlangs verschenen Yume is – zoals hij het zelf noemt – zijn ”eerste echte strip”.

Yume is het eerste deel van een tweeluik over een Japanse in New York, die door haar afkomst betrokken raakt bij een vete in de Japanse onderwereld. De dertigjarige Paquet vertelt al lang gefascineerd te zijn door het land van de rijzende zon. „Ik was altijd al verzot op samoerai-verhalen en strips als Lone Wolf and Cub. Verhalen over moraal en nobele schurken. In Japanse verhalen draait het vaak om een hogere moraal. Dat staat in schril contrast met de hedendaagse Japanse maatschappij, met haar decadente uitwassen en overdaad aan geestdodende videogames. Het contrast tussen toen en nu intrigeert me. Binnenkort hoop ik er eindelijk eens naar toe te kunnen om me goed te documenteren voor het tweede verhaal dat zich daar grotendeels afspeelt.”

Al sinds hij bezig was aan zijn vorige album Snapshots, een bundeling van korte verhalen met als rode draad de jazzmuziek, liep Paquet rond met het idee van Yume. „Ik wilde iets met een vrouw die buiten haar wil betrokken raakt bij een groter machtsspel. Dat combineerde ik later met mijn fascinatie voor Japan. Het scenario van het tweede deel is nu grotendeels uitgeschreven. Volgens jaar begin ik met tekenen. Tot die tijd heb ik het nog te druk met reclame- en illustratieopdrachten.”

Dat tekenen kan bij Paquet heel snel gaan. Het 64 pagina’s tellende Yume schetste en inktte hij in vier maanden tijd. Aan de tekentafel laat hij zich inspireren door zijn favoriete muziek. Net als jazzmusici improviseert Paquet graag op het scenario dat van tevoren min of meer vast ligt. „Ik heb wel een vast stramien in mijn hoofd. Maar als ik dat eenmaal aan het uitwerken ben, neem ik de ruimte om mijn oorspronkelijke ideeën aan te passen.”