Pont en Abolin pingpongen hun verhalen bij elkaar

Het was een van de meest bejubelde en best verkochte strips van 2004: het tweeluik Over de grenzen van de tijd. Zes jaar hebben ze er aan gewerkt. Maar voor de auteurs Georges Abolin en Olivier Pont is het succes wat ze ermee genereerden geen aansporing om op de ingeslagen weg verder te gaan. De twee jeugdvrienden gaan weer iets heel anders doen. Wat zijn het eigenlijk voor lui?

Doorzetters, dat zijn ze in ieder geval. Er zijn niet veel auteurs die zolang aan een strip werken zonder van tevoren te weten of het zal aanslaan. Abolin en Pont wilden de serie per se eerst af hebben, voordat het eerste deel verscheen. Zo hoefden de lezers niet te lang te wachten op de ontknoping. „Zelf haat ik het als ik twee jaar moet wachten op het vervolg van een verhaal," zegt Pont. „Neem Peter Pan van Loisel, die serie is vijftien jaar geleden begonnen en pas onlangs is het afsluitende zesde deel verschenen (in het Frans althans, red.). Dat is te lang. Aanvankelijk wilden wij dat de twee delen van Over de grenzen van de tijd met twee maanden tussenpauze zouden verschijnen, maar dat vond de marketingafdeling van uitgeverij Dargaud te riskant. Als het eerste deel niet direct aanslaat, valt het verschijnen van deel twee niet voldoende op. Dus hebben we het eerste deel zes maanden de tijd gegeven zich een plek te veroveren bij het publiek."

De zes jaar daarvoor heeft Pont hard gewerkt aan de serie. „Eerlijk is eerlijk, de strip is meer van hem dan van mij," erkent Abolin. Pont schreef samen met hem het scenario en tekende het verhaal in zijn eentje. De inkleuring werd uitbesteed. Ieder album beslaat 94 pagina's. „En nadat ik de eerste 45 pagina's getekend had, besloot ik opnieuw te beginnen," vertelt Pont. „Mijn stijl had zich in de tussentijd verder ontwikkeld en de rotsmassieven en kuststroken leken ineens niet meer op die van de eerste pagina's. Zo heb ik drie jaar over het eerste album gedaan."
Ook het maken van het tweede deel duurde langer dan gepland. Pont: „Na drie maanden hadden Georges en ik het scenario af, maar ik heb er nog zes maanden aan gesleuteld na opmerkingen van vrienden die we het concept hadden voorgelegd. En toen ik eenmaal vijftien pagina's had getekend, beviel het me ineens niet meer. Het verhaal liep niet. Dus zijn Georges en ik weer om de tafel gaan zitten. Toen heb ik ook nog de flashback-scènes uit het eerste deel hertekend, omdat ze anders niet meer klopten bij het aangepaste scenario van het tweede deel. Tja, zo ben je al snel zes jaar in totaal bezig."