ZozoLala presenteert: Judith Vanistendael

De Brusselse Judith Vanistendael (1974) had altijd al een passie voor tekenen, maar na een mislukt jaar aan de kunstacademie in Berlijn ("ik was nog te jong") stopte ze die een tijdje in de ijskast. Ze studeerde vervolgens kunstwetenschap met als specialisatie etnische kunst. Dat laatste zie je terug haar korte verhalen in diverse tijdschriften en ook in de verstripping van een gedicht van Slauerhoff: Serenade Ochtendzon, dat zich afspeelt in de Caraïben.

Vanistendael werd gefrustreerd door het niet-tekenen, waarna haar vriend haar maande zich in te schrijven aan de kunstacademie in Brussel. Die heeft ze nu bijna afgerond. Inmiddels kent haar stripcarrière al een vliegende start met diverse publicaties, een kleine expositie in april tijdens de 'stripveertiendaagse' in het stadhuis van Brussel en Serenade Ochtendzon, dat binnenkort zal verschijnen in een bundel Slauerhoff-verstrippingen bij uitgeverij Atlas.
"Toen mijn klas een expositie had in Angoulême, vroeg Atlas ons of we wilden meewerken aan het project. De keuze voor een gedicht was vrij, dus schafte ik meteen de bundel verzamelde gedichten aan."

Maar waarom koos ze voor strips? "Toen ik voor het eerst op de kunstacademie kwam, zeiden ze dat ik 'illustratief' tekende, met veel tekst. Daar werd ik aanvankelijk kwaad om, want ik vond dat ik kunst maakte. Toen ik het tekenen later weer oppakte, merkte ik dat de strip het dichtst bij mijn stijl ligt. Bovendien heb ik, en ook mijn vriend, altijd veel strips gelezen. Mensen die me echt hebben beïnvloed, dat wil zeggen, waarvan ik de strips nauwkeurig heb bestudeerd om te ontdekken hoe zij bepaalde problemen oplossen, zijn Johan de Moor, Frederik Peeters, Sfar, Franquin, Blain en nee, niet Baudoin. Veel mensen denken dat, omdat mijn werk er misschien wat op lijkt, maar hij is geen invloed geweest."

Momenteel neemt Vanistendael even een pauze van het tekenen, omdat ze binnenkort zal bevallen van haar tweede kind. Een nieuw project staat echter al in de steigers: een lang verhaal over een politiek vluchteling die verliefd wordt op een Belgische. Het verhaal is klaar, een uitgever is ook bijna rond, maar het moet nog worden getekend. Net als het korte verhaal De tent over Arabische buren die in hun Belgische achtertuin een tent opzetten (die vervolgens wegwaait) is ook dit verhaal losjes gebaseerd op eigen ervaringen. Ze had een tijdlang een Togolese vriend. "Ik heb veel gereisd en ben altijd geïnteresseerd geweest in andere culturen. Niet in de laatste plaats omdat ik ben opgegroeid in het tweetalige Brussel en nu in de meest multiculturele wijk van die stad woon. Dan vraag je je vaak af wat nu eigenlijk cultuur is."
Gerard Zeegers