Tegen de vooruitgangsziekte
Schuiten en Peeters openen een nieuwe poort

De nieuwe Schuiten en Peeters komt eraan!. Deze auteurstandem maakte naam met hun serie De duistere steden, die in 2006 vijfentwintig jaar bestaat. De duistere steden omvat een aantal albums die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. Maar wie goed leest, bespeurt verbanden en tal van verwijzingingen binnen dit universum, dat zowel hoogst intrigerend als chaotisch is. Schuiten en Peeters proberen zichzelf als stripmakers voortdurend opnieuw uit te vinden: niet alleen grafisch, maar ook bij de aanpak van hun scenario's. Zo is de De echo der steden een knipoogje naar de tijd waarin tekenaars op krantenredacties nog een vooraanstaande rol speelden, in Het scheve kind staan foto's en tekenwerk op gelijke voet, in De archivaris levert de tekst commentaar op de (paginagrote) illustraties en op de internetpagina www.urbicande.be komt in samenspraak met de lezers zelfs een hele parallelle wereld naast de strip tot stand. Hun nieuwste album, De poorten naar het mogelijke, verschijnt in oktober bij Casterman. Momenteel wordt het verhaal voorgepubliceerd in de Belgische kranten De morgen en Le soir, wat hen dwingt tot een heel andere aanpak.

Waar gaat De poorten naar het mogelijke over?

Benoît Peeters (BP): (lacht) "Geloof me vrij, het is voor ons een hele uitdaging, elke week een volledige krantenpagina af te leveren. Ik beken dat we eigenlijk nog niet goed weten waar het verhaal naartoe gaat. De tekeningen nemen ons op sleeptouw, niet andersom. Wij proberen er vooral over te waken dat het verhaal gaande blijft. We moeten zaken aan de lezer geven, opinies veranderen, proberen om de mensen die vertrouwen in ons hebben, telkens weer te verrassen. Dit is wat je het (uiteraard heel erg virtuele) 'morele contract' tussen de lezer en ons, als auteurs, zou kunnen noemen. Gelukkig voor ons is ons publiek erg veeleisend. De lezers verwachten van ons dat we hen keer op keer verrassen, zij hebben zogezegd immers een 'abonnement op de verrassing'."