Marzi: Jong zijn in Polen

Maakt onbekend onbemind? Allicht geldt dat voor Polen wel. Is dat niet het land waar die goedkope bouwvakkers vandaan komen en onze tweedehands auto's heengaan? Of anders het geboorteland van Karol Wojtyla, de vorig jaar overleden paus Johannes Paulus II? Op stripgebied kennen de meesten van ons enkel Grzegorz Rosinski, de tekenaar van Thorgal, De Chninkel en Graaf Skarbek. En da's alles.
Met het verschijnen van Karpertje, het eerste deel van de serie Marzi, is daarin verandering gekomen. Het boek is het resultaat van de samenwerking van de onbekende jonge Poolse scenariste Marzena Sowa met haar vriend, de Franse tekenaar Sylvain Savoia die vooral bekend is van de actiestrips Nomad en Al' Togo. Hoofdrolspeelster van hun strip is de vijfjarige Marzi. Zij woont in de Poolse stad Stalowa Wola ('IJzeren Wil'), ergens in de jaren '80. Het leven onder het communistische bewind is geen pretje: er is een chronisch tekort aan alles, mensen leven er als haringen in een ton in grauwe flatgebouwen en ongestraft voor je eigen mening uitkomen kun je wel vergeten. Voor de kleine Marzi is het allemaal even 'normaal'. Zij groeit in deze omgeving op met haar vriendjes. Toch is Marzi meer dan alleen een nieuwe kinderstrip. Karpertje is het eerste deel van een reeks die de lezer een inkijkje geeft in de persoonlijke geschiedenis van haar bedenkster, Marzena Sowa. ZozoLala sprak met Sowa en Savoia over hun intrigerende Poolse herinneringen.

Hoe bepalend was uw samenwerking met Jean-David Morvan, met wie u samen naam en faam hebt verworven?

Savoia: "Jean-David en hebben in Reims samen op school gezeten. Vijftien waren we toen we elkaar leerden kennen. Eigenlijk zijn we vrij snel gaan samenwerken, in 1985 geloof ik, voor het fanzine Hors Gabarit. Ik wist dat ik zelf niet zulke geweldige scenario's kon schrijven, dus was Jean-David voor mij de perfecte partner. We hebben heel veel zaken samen uitgevonden en uitgeprobeerd… met vallen en opstaan. We waren het dan ook volledig eens om samen het avontuur op te zoeken door in 1989 naar Brussel te verhuizen en er de stripopleiding van de Sint-Lukasacademie te volgen. Ik vond dat eerder een soort van vervolmaking, want ik had niet het gevoel dat ik een onbeschreven blad was. (lacht) Samen hebben we er dan ook heel wat auteurs ontmoet en er heel wat van opgestoken. Het was een periode voor ons die een echte laboratoriumfunctie had, in meerdere opzichten. We hebben ons zowel op narratief als grafisch vlak flink kunnen aanscherpen. Om ons een zekere werkregelmaat op te leggen, hebben Jean-David en ik in 1994 een eigen studio opgericht. Die heeft een tijdje echt heel goed gedraaid. Momenteel werk ik thuis - en 'thuis' betekent voor mij Brussel, de stad waar ik een paar maanden geleden naar ben verhuisd. Ik zocht al een tijdje naar een nieuwe omgeving, nieuwe uitdagingen, 'frisse lucht'. Maar dat wil niet zeggen dat ik Jean-David niet meer zie of hoor. Allebei werken en reizen we heel erg veel en is het nog steeds dezelfde strijd tegen de deadlines." (lacht)