Natte maan: De ambivalentie van Ross Campbell

Wie denkt aan het oeuvre van filmmaker David Lynch en stripmaker Daniel Clowes, denkt aan unheimische vervreemding. Vreemde situaties in een alledaags daglicht, of alledaagse situaties vanuit een vreemde invalshoek, met als doel de lezer op het verkeerde been te zetten. Lynch en Clowes lijken twee belangrijke inspirators voor Ross Campbells strip met de wat ongemakkelijke titel Natte maan. Maar de auteur zegt meer op te hebben met The X-Men en Teenage Mutant Ninja Turtles.

De zojuist bij uitgeverij Xtra vertaalde Amerikaanse zwart-witstrip Natte maan vertelt het verhaal van Cleo Lovedrop, een gothic eerstejaars studente aan de kunstacademie van Wet Moon (vandaar die titel) en haar vriendinnen. Vooral de vergelijking tussen Natte maan en het destijds bij Oog & Blik vertaalde Ghost world van Clowes dringt zich op. Beide verhalen hebben hippe, eigenwijze jonge meiden in de hoofdrol. Beide stripmakers sparen hun hoofdrolspeelsters niet. Maar waar die van Clowes onredelijk en gemeen kunnen zijn, is Campbells Cleo vooral erg naïef. En wie Ghost world saai vond, kan Natte maan maar beter helemaal overslaan: er gebeurt nog minder in. Ruim 150 pagina's lang praten Cleo en haar vriendinnen met elkaar, leven ze samen en gaan ze naar een feestje. Een paar keer wordt een plotje opgezet, maar er gebeurt in dit eerste deel nog niets mee. Wel trekt er een hele stoet bizarre bijrollen voorbij, wederom in de beste traditie van Lynch en Clowes.