Obesitas in stripland: het Duck pocket-mysterie ontrafeld

Mijn ouders hebben hun opvoedende taak altijd zeer serieus genomen en zo kwam het dat ik als kleine jongen een abonnement kreeg op het weekblad Donald Duck. Deze wekelijks verse aanvoer van strips viel zeer in de smaak. Maar na verloop van tijd merkte ik dat de meeste B-figuren mij toch niet zo konden boeien. Dat was waarom op een goede dag mijn aandacht werd getrokken door een - in mijn herinnering - paginavullende advertentie. Het betrof de Duck-pocket Oom Dagobert en de halvemaan munten. De belofte van ruim tweehonderd pagina's eendenavonturen was te goed om te weerstaan en korte tijd later ging de spaarpot dan ook voor de bijl. Het zou niet voor het laatst zijn.

Vandaag de dag staan die eerste pockets nog altijd bij mij in de kast. Verfomfaaid, gescheurd, met plakband aaneen gehouden, getuigen ze van een belezen leven. Door de jaren heen ben ik de pockets blijven kopen en nog steeds, als ik een verloren uurtje in de trein moet zitten, vormen ze een aangenaam tijdverdrijf. Maar in de afgelopen dertig jaar ben ik me af gaan vragen wie de pockets maken en waar ze vandaan komen. Maar de Duck-pockets luisteren nog altijd naar de klassieke Disney-wet: ignorance is bliss. Tijd dus voor een grondig onderzoek.