Geilen in Wonderland

Met Watchmen geeft Alan Moore in 1986 klassieke superhelden een nieuw leven. In From hell biedt de Britse scenarist vijf jaar later een eigentijdse blik op Jack the Ripper. Voor Lost girls werpt Moore zich nu, samen met zijn levenspartner Melinda Gebbie, op de onverwoestbare kinderboekenhelden Alice, Dorothy en Wendy - die van Wonderland, Oz en Peter Pan, jawel - om met hen de wereld van de harde porno te verkennen. 'Oooo Wendy, dat voelt zo goeeed…'

Lost girls is een monumentale uitgave: drie kloeke stripbanden in harde kaft gevat in een luxe slipcase. Prijzig, verpakt in plastic, for adults only. Een hoogdrempeliger uitgave is bijna niet denkbaar (tenzij je luxe designboeken met bijbehorende gimmick-tafeltjes serieus wilt nemen). Zodra het plastic is verwijderd, blijkt waarom. Al in het eerste boek wordt er stevig op los gevreeën, de twee latere boeken tonen complete orgieën en geven Robert Crumbs ondeugende sixties-leuze The family that lays together stays together een geheel nieuwe inhoud. Ongeremd, is wel het minste wat je van de nieuwe strip van Melinda Gebbie en Alan Moore kunt zeggen. De hele seksuele trukendoos gaat wijd open.

Een expliciet pornografisch stripverhaal gebaseerd op geliefde kinderboekenpersonages: de Britse schrijver en Amerikaanse tekenares weten als geen ander dat het gaat om potentieel explosief materiaal. De Britse douane neemt in 1985 Gebbies strip Fresca Zizis als zijnde obsceen in beslag. In Gebbies vaderland laat de zogeheten moral majority geen gelegenheid onbetuigd politici op erotische escapades af te rekenen. Als Janet Jackson op tv laat zien dat er op haar borsten tepels prijken, is het land te klein. Gebbie en Moore zien aan de vooravond van de publicatie van Lost girls de bui van het benepen Anglo-Amerikaanse fatsoen al hangen. Vandaar het plastic, vandaar de hoge prijs, vandaar de waarschuwingssticker. Want Lost girls is niet bedoeld om te shockeren, althans niet op de gebruikelijke manier.