Op zoek naar de universele manga

"Een strip mag niet louter verstrooien. Kunst, waartoe ik ook strips reken, moet ons wakker schudden, ons met de neus op het feit duwen dat elke seconde die we leven meer dan de moeite waard is! Middels de kunst kun je dan ook datgene aanraken wat ik de 'seconde van de eeuwigheid' zou willen noemen: het moment waarop je heel duidelijk beseft dat je slechts een sterveling bent." Was getekend: Frédéric Boilet (1960). De ambitieuze en bevlogen striptekenaar ruilde Europa veertien jaar geleden in voor Japan. Vanuit zijn nieuwe thuishaven brengt hij geregeld nieuw werk uit, waarbij hij resoluut kiest voor het experiment .

Frédéric Boilet streeft het beste uit twee stripculturen na: een ideale mix van Japanse manga en Europese strips. Nouvelle manga, noemt hij het ook wel. Vorig jaar verscheen bij uitgeverij Casterman onder zijn redactie Japan door 17 auteurs, een uitgave met - zoals de titel reeds doet vermoeden - werk van Franse en Japanse auteurs, zeg maar Boilets eigen persoonlijke selectie zoals die in zijn visie in het concept van de Nouvelle manga past.
De ontwikkeling die hij in carrière heeft doorgemaakt, is een interessante. Op 23-jarige leeftijd doet Boilet voor het eerst van zich spreken. Met La nuit des archées toont Boilet, wars van de tijdsgeest, zijn voorkeur voor een verhaal dat op het gewone, dagelijks leven is gebaseerd. Als beloftevolle tekenaar kan hij al gauw aan de slag bij Vécu, een striptijdschrift dat gespecialiseerd was in historische verhalen. Bij Glénat verschijnen vanaf 1985 twee delen van Les veines de l'Occident, een verhaal dat zich afspeelt in de eerste eeuw voor Christus. Boilets tekenwerk valt op door onder meer het realisme van de gelaatsuitdrukkingen en het inventieve gebruik van kaders. Het is allemaal erg sober en refereert aan Hergés 'klare lijn'. In 1986 trekt hij de stoute schoenen aan en gaat naar Brussel. Hij ontmoet er Benoît Peeters, stripcriticus en scenarist van o.a. de Duistere Steden. Peeters helpt de jonge Boilet met het scenario van zijn jongste project, Le rayon vert, een futuristisch verhaal à la Jules Verne. Dit album vormt de start van een lange en voor het werk van Boilet beslissende samenwerking. Met 36 15 Alexia (1990) vindt Boilet eindelijk 'zijn' toon. Het verhaal, semi-biografisch volgens Boilet, gaat over het stel Marcello en Alexia, dat gretig van de minitel (een destijds in Frankrijk populaire voorloper van internet) gebruik maakt om de eigen relatie te verdiepen. Boilets grote voorbeeld is de Franse regisseur François Truffaut (1932-1984), een van de boegbeelden van de Nouvelle vague. Truffaut huldigde het principe van de 'vérification par la vie' (letterlijk: onderzoek verrichten door te leven). Anders gezegd: over datgene dat je niet hebt meegemaakt, zwijg je maar beter. Boilet: "Toen ik Le rayon vert en 36 15 Alexia maakte, was het voor mij de eenvoudigste werkwijze om voort te borduren op dingen die ikzelf beleefd had, of scherp geobserveerd had. Ondanks alles zijn en blijven die twee albums verhalen met scenariotrucjes, die met name dienen om een spanning op te bouwen. Die opbouw is zo'n techniek om de lezer in te pakken. Van dat soort technieken heb ik me later geprobeerd te bevrijden." En over de invloed van Truffauts werk: "Ik vond in zijn films sterke menselijke elementen die ik eigenlijk niet of uiterst zelden aantrof in het beeldverhaal. Vandaar dat ik zin had om dat verder te ontwikkelen."