|
Thorgal: Van jongensheld tot vrouwenidool In de tweede helft van de vorige eeuw was de strip een jongensmedium,
en dan met name voor jongens tussen de 10 en 18 jaar. Dat was aan de
stripverhalen ook goed af te zien. De helden uit die tijd beleefden
hun avonturen in een wereld waarin vrouwen op de achtergrond figureerden.
Enerzijds had dat te maken met het feit dat de (zelf)censuur stripmakers
belette dames al te interessant af te beelden. Anderzijds waren vrouwen
- zeker in die tijd - ook het symbool voor de dreigend aan de horizon
opdoemende verantwoordelijkheid van de huisvader. Het hoogtepunt in
het traditionele leven van een vrouw in de decennia na de Tweede Wereldoorlog
was lange tijd de trouwdag. Het hoogtepunt van de man waren de jaren
rond zijn twintigste levensjaar. Een korte periode waarin hij zich kon
uitleven en zich nog nergens wat van hoefde aan te trekken. Dát
is de periode die in de toenmalige stripverhalen wordt beschreven -
ook als de stripheld er jonger of ouder uitziet. Een stripheld uit die
tijd kende geen huis of haard, want daar heerste immers de suftruttigheid. Vanaf de jaren zeventig richtte de strip zich in toenemende mate op een meer volwassen doelgroep. Voor het eerst werd een langdurige relatie tussen man en vrouw een thema. In twee stripreeksen zou dit thema nadrukkelijk aan de orde zou komen: Buddy Longway van Derib (vanaf 1972) en Thorgal van Rosinski en Van Hamme (sinds 1977). Hoewel de twee stripreeksen qua thematiek aan elkaar verwant zijn,
wijken ze op een belangrijk punt wezenlijk van elkaar af. De bouquet-reeks
Buddy Longway verveelt de lezer het graf in met de eindeloos uitgesmeerde
wittebroodsweken van twee eco-hippies avant la lettre. In Thorgal loopt
juist het eeuwige, relationele gehannes van de hoofdrolspelers als een
rode draad door de albums. Aanvankelijk is dat thema slechts een terzijde
aan het begin en/of het einde van weer een nieuw verhaal. Maar al snel
is de relatie tussen Thorgal en zijn vrouw Aaricia het vliegwiel van
de gebeurtenissen. De toon en teneur van de reeks maakt een ingrijpende
draai. Wat begint als een doorsnee jongensstrip, eindigt als een verhalenreeks
met een uitzonderlijk hoog percentage vrouwelijke lezers. |
||
|
meer in ZozoLala 152 |