'Oei, wat gaan we hier meemaken?'
De culturele ontmaagding van Judith Vanistendael

Weinig debuterende auteurs kwamen de afgelopen maanden zo uitgebreid in de pers als Judith Vanistendael (1974). Zij is de auteur van het spraakmakende De maagd en de neger en tevens de dochter van de bekende Vlaamse schrijver, essayist, tv-journalist en vertaler Geert van Istendael. Toen Judith een relatie kreeg met een vluchteling uit het West-Afrikaanse land Togo, bleek Geerts ruimdenkendheid over de anderskleurige medemens toch iets minder ruim dan gedacht. Hij schreef zijn verrassende twijfels van zich af in het korte verhaal Bericht uit de burcht. Zijn dochter dient nu in haar stripdebuut De maagd en de neger haar vader van repliek. Het is een teder en poëtisch, maar tegelijk schrijnend verhaal over hoe verstikkend wetten en regels kunnen zijn.

Judith, waarom ben je stripauteur geworden?

"De keuze voor strips is volledig op conto te schrijven van mijn man. Als kind was ik zowat altijd aan het tekenen. Later ben ik naar Berlijn getrokken, waar ik een jaar aan de kunstacademie heb gestudeerd. Dat viel heus niet mee met die Duitsers. (lacht) Ik tekende voortdurend mannetjes, terwijl het accent daar lag op grote, abstracte en dikwijls ook conceptuele werken. Ik begreep er niks van en dat klikte dus niet zo goed. Daarom ben ik maar naar Gent getrokken, waar ik kunstgeschiedenis heb gestudeerd. Toen ik daarmee klaar was, heb ik echt van alles gedaan. Verschillende jobs en zo, en eerlijk gezegd: dat lukte allemaal niet. Ik deed dat wel, maar gôh, toch niet met mijn hart, en helemaal juist zat mijn leven niet - althans op professioneel vlak. Intussen kwam ik Nico tegen, mijn huidige man. En die werd echt een beetje zenuwachtig door mij en mijn gedrag, omdat ik mijn draai maar niet vond. En ik tekende aldoor maar blote madammen en katten, redelijk makkelijk om te tekenen: die zijn altijd schoon. (lacht) Mijn man vond dat maar gezeik en tijdverlies. Hij vond dat ik maar eens iets serieus moest gaan doen met mijn talent. Hij zei me: 'Weet je, zou je geen les gaan volgen? Als je de technieken onder de knie hebt, kan je er echt je beroep van maken. Als je dat niet doet, zal je altijd ongelukkig zijn en blijven aanmodderen.' Nico heeft toen de daad bij het woord gevoegd en me ingeschreven aan de opleiding Beeldverhaal van de Sint-Lukaskunstacademie in Brussel. Hij heeft zelfs mijn inschrijfgeld betaald, echt waar. Ik moest wel naar Sint-Lukas! (lacht) Aanvankelijk ging ik daar toch met wat voorbehoud naartoe: zou ik het wel volhouden en ging ik het leuk vinden? Het feit dat die school bij ons om de hoek was, was gelukkig een extra stimulans. (lacht) Maar het bleek voor mij de ideale oplossing! Want ik kon er mijn liefdes combineren: tekenen, dingen uitproberen en bezig zijn met beeldende kunst. En dat combineer ik nu in mijn strippraktijk, ideaal dus."