Storm: Het grote avontuur

Het kan niemand zijn ontgaan dat de stripserie Storm een nieuwe start heeft gemaakt. Met een voor de Nederlandse strip zelden gezien publiciteitsoffensief verscheen De navel van de dubbele god, het eerste Storm-album sinds de dood van de immens populaire tekenaar Don Lawrence (1928-2003).

Voor uitgever Rob van Bavel is het een oude jongensdroom die uitkomt: van voorzitter van de fanclub tot uitgever van Don Lawrences bekendste geesteskind. „Het is een heel rare gewaarwording,” vertelt hij. Van Bavel nam een paar jaar geleden de rechten van Storm over van Big Balloon en gaf de albums opnieuw uit. „Ik heb de gok genomen, omdat mijn hart lag bij strips en vooral bij het werk van Don Lawrence. Ik had een grafisch bureau. Daar ben ik inmiddels mee gestopt om me hier volledig aan te kunnen wijden.”

Waarom heb je destijds de reeks van Big Balloon overgenomen?

„Toen hij nog leefde, speelde Don Lawrence al eens met het idee dat ik zijn werk maar moest gaan uitgeven. In die tijd was er een grote uitloop bij Big Balloon: Hein de Kort en Henk Kuijpers vertrokken. Het klikte niet meer zo. Ik had al eens een gesprek met Big Balloon waarin ze aangaven dat ze de reeks van de hand wilden doen als die niet meer genoeg zou opleveren. Nu ik de reeks zelf uitgeef, merk ik hoe lastig het voor hen was de serie te onderhouden. Als één album is uitverkocht, is het te duur dat meteen te herdrukken. Dus moet je wachten tot er meer albums uitverkocht zijn, zodat je dat tegelijkertijd kunt doen. Maar zo loop je weer het gevaar dat er grote gaten in een reeks ontstaan. Als er veel delen niet meer leverbaar zijn, bloedt een serie dood. Je boort geen nieuw publiek meer aan. Toen ik de rechten kreeg van Storm, waren er zeven albums uitverkocht.

Big Balloon had daarnaast het probleem dat zij nog niets gedigitaliseerd hadden. Met ouderwetse films hoef je bij drukkers niet meer aan te komen. Dus voor die herdrukken hadden ze ook nog eens een grote investering moeten doen om alles digitaal om te zetten. Dat werd te duur.

Een jaar na Dons dood ging ik weer bij Big Balloon langs. Ik vond het een verantwoordelijkheid richting zijn weduwe dat Storm niet zou doodgaan. De albums moesten worden herdrukt. Tenslotte moet zij daar van leven. Ik kon de rechten krijgen als ik de oude voorraad ook zou overnemen. Daar zat ik ineens met 80.000 albums. Tot dan toe was ik als uitgever van The Don Lawrence Collection bezig met twee, drie luxe uitgaves per jaar. Nu zat ik ineens met een enorme berg softcovers waarvoor opslag en dure distributie moest worden betaald. In een klap was ik een fulltime uitgever geworden.”

Nadat je de oude reeks ging uitgeven, kreeg je ook het idee om hem voort te zetten met andere tekenaars?

„Dat idee bestond eigenlijk al toen Don nog leefde. Ook bij hem. Hij zocht al langer een opvolger. Er waren vergevorderde plannen om een spin-off te maken waarvoor hij de potloodschetsen zou aanleveren. Zijn assistent Liam Sharp en Dave Gibbons zouden de rest doen. Dat plan verwaterde, omdat Don ziek werd en de beide ‘opvolgers' andere opdrachten kregen. Toen ik besloot het idee door te zetten, vroeg ik eerst Martin Lodewijk. Als ik het zou doen, dan alleen met hem. Martin was meteen enthousiast om iets nieuws te beginnen. Daarna ben ik gaan zoeken naar tekenaars. Ik heb een Aziatische studio geprobeerd, een Italiaanse tekenaar: allemaal heel interessant, maar ze konden geen Storm-kop tekenen. Liam Sharp was te druk. En toen werd ik gewezen op Romano Molenaar. Ik kende hem al van een ander project. Ik mailde hem met de vraag: ‘Wil je Storm doen?' En hij mailde terug: ‘Yes!' Martin heeft toen een paar pagina's script aangeleverd. De tekeningen waren krachtig. Toen moest de inkleuring nog. Romano had daar geen ervaring mee. Hij heeft het wel geprobeerd, maar het kostte hem veel tijd en het resultaat was niet goed genoeg. Ik had al eerder een open sollicitatie van Jorg de Vos gehad om Storm te gaan tekenen. Hij had me een Storm- tekening toegestuurd die ik op het eerste gezicht voor een origineel aanzag. Jorgs anatomische kennis was echter minder goed. Martin oordeelde toen dat Jorg er nog niet was. Zijn kleurgebruik was echter indrukwekkend. Nadat het stukliep op de inkleuring van Romano, ontstond het idee hem aan Jorg te koppelen. Die combinatie leverde het gewenste resultaat op.”