Geerts, verliefd op de geur van papier en inkt

De Belgische striptekenaar André Geerts wordt dit jaar 53, maar gaat onverstoorbaar en zonder in te zakken door met het maken van prachtige kinderstrips die door de gelaagdheid ook voor een volwassen publiek zijn bedoeld. Wat Winnie-de-Poeh en Alice zijn voor de wereldliteratuur, is Geerts’ creatie Jojo voor de internationale stripcultuur. Hoog tijd om de grijzende Brusselaar te benaderen met de prangende vraag: Gaat het nog een beetje, meneer Geerts?

Zoals veel collega’s van zijn generatie, heeft Geerts zijn opleiding gevolgd op de befaamde Sint-Lucas academie in Brussel. „Ik heb veel gehad aan mijn opleiding in Brussel. Ik heb er veel geleerd. Daar zijn ook mijn ogen geopend voor de kunst en alles wat daar mee te maken heeft. Je leert er na te denken over wat kunst inhoudt en wat het betekent. Maar de kwaliteit van de opleiding is niet alleen het gevolg van de kwaliteit van de docenten die er les gaven. Als je jong bent, is het belangrijk dat je je spiegelt en optrekt aan de talenten van anderen. Ik heb daar mensen leren kennen als Andreas, Frank en Yslaire. Mensen met wie ik bevriend ben geraakt en die een bijdrage hebben geleverd aan mijn vorming als stripmaker.”

Hoewel Geerts na zijn opleiding een carrière als politiek cartoonist ambieert, vindt hij al vrij snel zijn plek in de stripwereld. In 1976 haalt het stripblad Robbedoes hem binnen. Sindsdien maakt hij voor dat blad illustraties, cartoons, korte verhalen en series. De grootste bekendheid verwerft hij echter met zijn langlopende reeks avonturen van de kleine held Jojo. Van die reeks zijn tot nu toe zeventien albums verschenen.

Zijn toegankelijke, wat fragiele tekenstijl valt op door de inkleuring met pasteltinten en de soepele, ronde lijnvormen die zijn personages breekbaar maken. De wereld van Jojo is een veilige wereld. Toch zijn de verhalen geen voortkabbelende vertellingen voor het tere kinderzieltje. Goed verpakt in de toegankelijke vormgeving gaan de scenario’s van Geerts ergens over.

„De thema’s die ik in Jojo opvoer, zijn simpel,” vertelt Geerts. „Wat ervaart een kind als hij de wereld ontdekt? Vriendschap, verkering. En daarna de verkenning van de wereld van de volwassenen. Maar die volwassen wereld zit ingewikkeld in elkaar en kinderen zijn niet blind. Ze zien veel meer dan we denken of willen denken. Er zijn dan ook geen onderwerpen die niet in Jojo aan de orde kunnen komen. Ik heb mezelf maar twee beperkingen opgelegd. Over seks en geweld zal het in de serie nooit gaan. Verder kan alles. Vanaf het moment dat een kind zoals Jojo en de jonge lezers van mijn strip, vragen gaan stellen, kan alles bespreekbaar zijn. Alleen de manier waarop is belangrijk. Als de manier van vertellen en van verbeelden omzichtig is, kan alles aan de orde komen.”