"Wanneer de scenarist van 'Largo Winch' de tekenaar van 'Jeremiah' ontmoet" kondigt een luxe folder het album De Bloedbruiloft ronkend aan. Ja, wat dan? Hermann en Van Hamme zijn inderdaad twee van de grootste namen van de Europese strip. Met de series Jeremiah en De torens van Schemerwoude vestigde Hermann zijn naam, die hij echter met het gros van zijn one-shots niet waar wist te maken. Van Hamme is verantwoordelijk voor de scenario's van bestsellers als Thorgal, XIII en Largo Winch. Bij zoveel samengebalde kwaliteit in een stripboek zijn de verwachtingen wel hooggespannen. En die worden nog verder opgevoerd, want voor de strip begint, krijgt de lezer eerst nog een voorwoord, een voorstelronde van alle personages en een curieus krantenbericht over 'een met garnalen gevulde tomaat, die veantwoordelijk is voor vier doden' voorgeschoteld.
Dominique Cazeville en Jérôme Maillard zijn in eerste instantie de hoofdpersonages van het verhaal. De twee zijn pas getrouwd en hun families zullen aan de huwelijksdis aanschuiven. De setting is een hotel/restaurant op het afgelegen Franse platteland, zoals we dat kennen van de reclamespotjes. Al in die eerste platen worden enkele dingen duidelijk: de familie van de bruid is rijk, maar bestaat uit lompe, boertige grootgrondbezitters waar de familie van de bruidegom op neerkijkt. Ook zal seks een belangrijke rol spelen, omdat opa al direct zinspeelt op de borstomvang van de moeder van de bruid.
Als iemand tijdens het voorafje opmerkt dat de garnalen niet helemaal vers zijn, krijgen de heetgebakerde Jean Maillard en de kok slaande ruzie. Als de gasten willen vertrekken zonder te betalen, krijgt de kok een rode waas voor de ogen. Hij gijzelt een aantal gasten, waarop de ruwe boerenfamilie, die toevallig een kofferbak vol geweren bij zich heeft, het restaurant belegert.
In het gefortificeerde hotel lopen de spanningen hoog op. Iedereen lijkt te worden geplaagd door een overdosis hormonen. De ene versiertruc volgt op de andere vechtpartij, zonder dat iemand zich echt druk lijkt te maken om de gijzeling. Waarna we vervolgens weer een kijkje nemen bij de belegeraars, waar hetzelfde probleem speelt. En zo gaat het voortdurend heen en weer tot de gewelddadige ontknoping.
Het thema van belegering en gijzeling werd door Hermann vaak gebruikt in zowel Jeremiah als in De torens van Schemerwoude. Ook is de gouden combinatie seks & geweld Hermann niet vreemd, maar in dit album draait het alleen daar om. Het futiele dispuut over een paar bedorven garnalen en de daaropvolgende buitenproportionele reactie, komt in eerste instantie over als absurde humor, zoals uit de films van Buñuel, maar al snel wordt duidelijk dat het een zwak excuus is om er op los te rammen. De aanvankelijke toespelingen op de verschillen tussen de familie raken nog verder ondergesneeuwd doordat iedereen alleen maar aan seks denkt.
Van Hamme heeft een Franse western geschreven voor Hermann, maar het was juist interessant geweest als deze eens met ander materiaal had gewerkt. Eigenlijk zijn alle Hermann-verhalen qua structuur westerns. De inbreng van superscenarist Van Hamme had hier verandering in kunnen brengen, maar dit is niet het geval. Nu is zijn naam op de cover van De Bloedbruiloft overbodig, want zo'n verhaal had Hermann zelf ook kunnen bedenken.
Goed, seks en geweld zijn voor de meeste striplezers bezwaren, die lachend terzijde worden geschoven en (zoals de uitgever waarschijnlijk van tevoren al had bedacht) zowel fans van Hermann als van Van Hamme zullen dit boek dan ook niet links laten liggen. Het tekenwerk van Hermann is natuurlijk meer dan herkenbaar en net als de meeste van zijn laatste albums prachtig ingekleurd. De voorstelronde in het begin van het boek is toch wel handig, want zoals zo vaak bij Hermann lijken al die koppen op een gegeven moment nogal veel op elkaar. Als Hermann en Van Hamme elkaar ontmoeten, krijg je dus een nieuwe, iets mindere, Hermann, want in De Bloedbruiloft is de invloed van Van Hamme nergens terug te vinden. (Gerard)