In de korte tijd dat de uitgeverij bestaat, heeft Prestige al een duidelijke identiteit weten te ontwikkelen. Met de vertaling van Spaanstalige boeken heeft ze een bijna onuitputtelijke bron aangeboord, die voorheen door Nederlandse uitgevers werd genegeerd en voor lezers onbekend bleef. De nieuwste uitgave is Cain van scenarist Barreiro en tekenaar Risso (ook verantwoordelijk voor de serie Fulu samen met een andere typische 'Prestige-auteur' Carlos Trillo). Cain is een gewelddadige cyberpunkstrip die zich afspeelt in Buenos Aires. Het maakt eigenlijk niet zo gek veel uit waar het zich afspeelt, want er is weinig couleur locale te herkennen. Het zou ook 'ergens in een toekomstige Europese stad' kunnen zijn.
Hoofdpersoon Cain wordt als baby gedumpt op de vuilnisbelt, waar zwervers zich over hem ontfermen. Een baby is handig, want dan ontvang je allerlei subsidies. Na een radioactief ongeval is namelijk 90 procent van de 'lagere klassen' gesteriliseerd en als compensatie krijgen moeders die nog wel een kind baren geld van de overheid. Als Cain op deze manier zijn prille jeugd overleeft, groeit hij vervolgens op in een weeshuis. Tijdens een opstand wordt Cain dusdanig hard in elkaar geslagen door de oproerpolitie dat hij nog wel leeft, maar hersendood is. Dat maakt hem geschikt voor een experiment, waarbij de helft van zijn hersenen worden vervangen door een 'psychotronische hersenhelft'. In eerste instantie mislukt de ingreep, maar door een blikseminslag wordt Caine later toch opeens wakker. En dan gaat de man met het superbrein op zoek naar zijn ouders om wraak te nemen.
Het verhaal heeft veel weg van Paul Verhoevens Robocop, al is de hoofdpersoon in dit geval geen politierobot, maar een op wraak beluste zwerver met prothese. Robocop was een B-filmscenario dat de in Hollywood debuterende Verhoeven zo goed verfilmde dat het een bescheiden sf-klassieker werd. Een even beperkt scenario is voor een strip moeilijker in goud te veranderen, maar veel beter dan Risso het verhaal in beeld heeft gebracht kan bijna niet. De sloppenwijken zijn naargeestig, de schurken in hun totalitaire media-wereld zijn overtuigend slecht en Cain is een gekwelde held die voor niets terugdeinst. Risso's stijl doet in de lijnvoering van de personages nu en dan denken aan Moebius, maar door het overheersende duister en de vele nachtscènes gaat deze vergelijking niet helemaal op. Het klinkt als een dooddoener, maar in zijn genre (gewelddadige sf) is Cain zeker niet slecht.
Gerard Zeegers